miércoles, 28 de septiembre de 2011

Sabas brancas.

-Ódiame se queres, pero agora procederei a espirme lentamente.
-…
-Pode que para ti non sexa un castigo pero para min si… o meu corpo está cheo de feridas de guerra… cicatrices profundas imposíbeis de curar…
- Non te entendo…
-Anda! Eu tampouco…
-…Pero…estás ben?
-Si, bueno… todo o ben que podo estar nestes intres… apetéceme chorar… chorar espida sobre unhas sabas unicamente brancas e limpas, con cheiro a deterxente.
-Sinto non poder axudarche niso…
-Só quero que collas o teu dedo corazón e o pases por unha destas cicatrices. Como podes comprobar a máis grande está na perna esquerda… máis arriba, no muslo…
-…aquí non tes ningunha cicatriz…
-Como que non?! De verdade non a ves?
-Non…
-Bueno… que lle imos facer…?
-Entón…?
-Entón non me fas falla…joder tío… estás moito máis tolo do que cría!
-Que? Espera… como?
Acompañouno até a porta a través dun corredoiro branco… tan branco e bacío que se facía  imposible a mínima distracción… a súa pel pálida non contrastaba para nada con todo o que a rodeaba… a luz invadía cada recuncho daquel apartamento… era realmente exasperante estar entre tanta perfección…
Abriu a porta, el saíu coa esperanza de recibir unha explicación… a porta cerrouse e, enfronte a esta estaba ela… de pé… pensando no marabillosas que serían esas sabas brancas, unicamente brancas e limpas, e con cheiro a deterxente…

sábado, 10 de septiembre de 2011

Encoller…. Encoller até sentirse fora de lugar… só quero marchar… marchar ou podrecer aquí, pero que sexa pronto…
Nunca serei esa bailarina que baila ao son de violíns, contrabaixos e guitarras perfectamente afinados que se entrelazan… que se mezclan e se funden… que te levan e te traen… mans que se converten en plumas… non sentir nada… absolutamente nada… cerrar os ollos, sellalos e andar... ou estar quedo… aquí quedo estase ben, ou non pero, posiblemente sexa o mellor que atope…

sábado, 13 de agosto de 2011

Curtametraxe....


Necesito un tempo para adaptarme… cando deixei de mercar roupa para mercar libros?
Eu tamén decidín abrir o parasol e andar durante dez mil millas… e cando as recorra marcharei a outro país, a outro lugar… non por odio, nin por rabia, nin tan sequera porque así o queira… simplemente porque si… a veces as cousas pasan porque si… a veces encollemos sen poder evitalo…. a veces as mazás caen da árbore cando non sopra o vento, ou cando non hai nada que as empuxe a facelo…

Posiblemente ti sigas aí, coa cara inchada e pálida e a mirada fixa en sabe deus que cousa… posiblemente sexa eu a que siga aquí intentando adiviñar que parte da película me perdín...  ou cal vin eu que os demais non viron…
Posiblemente todo siga igual… sen cambios… sen variacións… sen vento que axite o meu pelo… sen choiva que molle o teu…

Pero dá igual… ao fin e ao cabo todo forma parte desta curtametraxe….

martes, 9 de agosto de 2011

Cores primarias


Pecho os ollos para ver cores… infinitos puntiños de cores… ínfimos puntiños de cores…
Un mapa que non leva a ningure … sen límites… sen nome …
Pero sígoo, míroo todo con atención intentando descubrir algo… algo novo e emocionante…
Non hai nada… por suposto que non hai nada!
Pero non é malo… que gusto dá rañar un gran que pica…
Mira as cores primarias… A resposta non está no vento, a resposta está nas cores primarias!

martes, 26 de julio de 2011

duras… penes… vaxinas… ereccións…

Ando… corro… freo e respiro… volvo a correr… freo e voto a vista atrás… non hai niguén... sigo andando… ando… ando… corro… xa cheguei… volvo mirar atrás… segue sen haber ninguén… respiro, aliviada, mentres apoio as mans nos meus xeonllos doloridos e os meus ollos miran ao chan… érgome… non hai ninguén… séntome… espero… espero durante moito tempo… tanto que parece que os líquidos xa están mezclados… tanto que en nada desaparezco… tanto que todo cae, destrúese. Pero de novo explosión… un segundo Big Bang… unha nova creación da muller… do home… un novo deus, un novo falso deus... mortalidade… inmortalidade para ninguén… mentiras… duras… verdades… duras… penes… vaxinas… ereccións… alcohol… alcohol para todos… drogas… drogas para quen as queira… sego esperando… sego esperando pero non apareces… néboa… alto grao de néboa… non vexo nada…

Desaparezo…

Adeus…

domingo, 24 de julio de 2011

distancia...

Estou perdida no medio de inventarios de vida mal redactados… Estou perdida entre lixo que alguén tirou sen mirar quen viña detrás… Perdida nun saco cerrado, selado, tapiado…
Un saco que rebosa pánico sembrado polo meu ego…

“E agora que?” Pregunto cada vez que algo sae mal… “Agora nada”…

Íspome lentamente… substitúo a camiseta cor beixe e o suxeitador vermello con lunares negros por unha camiseta branca cun debuxo ortera que me queda grande.
Saco os pantalóns,  as medias… introdúzome na cama e penso… penso até que non podo facelo máis, até que se rinden e deciden que durma…  até que esperte…
até que non poida máis…

Hai moita distancia entre o que fun e o que son...

viernes, 15 de julio de 2011

ela...

Calzou as súas botas e votou a andar… esas botas case destrozadas polos anos, polo uso… pero adorábaas… era a relación de amor máis profunda que nunca existira…
Comezou a andar polas rúas grises daquela cidade… todos a miraban… todos a miran, sempre crendo que tras a súa pel se atopa algo incrible, algo especial que ninguén nunca poderá ver…
En realidade non é así, pero cando ela pasa o chan treme un pouco… 

lunes, 4 de julio de 2011

...

Desperézome mirando para os lados, como buscando algo... algo que descoñezo, algo que nin sequera eu sei que é... nin sequera os máis sabios... supoño que busco unha sinal dentro de este mundo verde... unha sinal que me diga "faino... faino e non deixes que escape... faino e loita por conseguilo"... pero, por conseguir o que?
As veces gustaríame ter outra eu que me recordara que é o que quero, que é o que necesito, por que debería loitar e por que debería esforzarme... non me podo acordar de todo...

domingo, 3 de julio de 2011

estraños...

Cunha taza de café con leite nunha man achégome a ollar pola fiestra deste salón indefinido, que se move entre o asqueroso e o raro cun toque de encanto… ao outro lado, no parque de enfronte, unha parella sentada nun banco xoga ás palmitas… posiblemente tivera máis encanto se as súas idades se moveran entre os seis e os dez anos…. Posiblemente o perdera todo se estivera a falar de adolescentes tolos buscando o seu lugar…. Igual o encanto era maior aínda se fora unha parella de avanzada idade –sesenta, setenta anos-. Neste caso son unha parella xoven, vinte tantos… trinta e poucos.. os dous van vestidos de negro. Ela é moi elegante, delgada, alta, cunha constitución fina… pero iso non a fai elegante… a elegancia sáelle de dentro… el é un pouco máis baixo ca ela, rechoncho –non chega ao gordo, nin tan sequera ten unha gordura fofa…-, máis sport… non por iso deixa de ser igual de elegante ca ela… creo que lle sentaría ben un bo traxe e uns bonitos zapatos de charol negros, de cordóns finos, sempre cordóns… deixa ben claro os seus gustos musicais na súa camiseta dos Doors, camiseta que reza cun simple “doors”, coas letras que sempre os identificaron… a min non me queda outra máis que darlle a razón…
Contémploos durante uns minutos… primeiro perde ela… logo perde ela… logo el faise o despistado… el ri mentres ela pon caras divertidas… abrazos…bicos…abrazos… el érguese e reméxelle a melena negra e brillante… o certo é que é guapísima, creo que é unha das mulleres máis guapas que vin na vida…
Soa o teléfono… Mr. Suicide… sobresáltome… é un número que non coñezo… decido descolgalo…
-Ola?
-Ola, son…

viernes, 1 de julio de 2011

Tabaco...


Hoxe fumeime 19 cigarrillos en 10 horas… comezo a darme un pouco de asco…
esto é o que me demostra que algún día quedei estancada e convertín o tabaco no meu máis fiel amante… ás veces ingánoo cos estudos, pero bueno… podería pasar unha tarde sen estudar… de feito podería pasar moito tempo sen estudar pero, dáme que non podería votar o mesmo tempo sen fumar…

Creo que me apetece poñerme en roupa interior e bailar no parque de enfronte, mentres os aspersores regan a herba verde, completamente verde… logo meteríame na cama espida, co pelo húmido… e logo quedaría a durmir… cando espertara, despois de algo así como 10 horas –sóbranme-, estaría feita unha raíña... ergueríame e fumaríame un cigarro logo de que pasara o mesmo tempo no que hoxe me fumei  19...  Creo que o tabaco seguirá sendo o meu máis fiel amante por moitos anos… e logo… e logo xa verei…

sábado, 16 de abril de 2011

...alcohol...

hoxe é un deses días nos que necesitas alcohol en vena para ser capaz de ver a parte positiva da vida... ou para poder chorar... agora non sei si me apetece máis a primeira ou a segunda...
"...she's crying..."

lunes, 4 de abril de 2011

El non sabía o que era chorar… facía algúns anos que o coñecía e nunca, nunca, nunca o vira chorar…e nunca, nunca, nunca o escoitara dicir nada que fixera referencia a que estivera chorado… contáronme que non tiña bágoas e deume unha inmensa tristeza xa que… quen pode vivir sen chorar? Ou chorando pero sen poder derramar unha bágoa?

Estar os dous sos foi un pouco incómodo, non sabíamos de que falar, nunca faláramos demasiado, primeiro porque eu non falo demasiado, segundo porque el tampouco fala demasiado e terceiro porque non tíñamos de que falar… pero sen saber porque entroume gran curiosidade polo feito de que non chorara…

Contáronme que non eras quen de chorar…que non tes bágoas…

Os seus ollos fixáronse nos meus sen  dicir nada…logo mirou para o chan e, aínda que non con bágoas, sentín que choraba, que choraba como nunca antes vin chorar a ninguén … e entráronme ganas de abrazalo, pero el ergueuse e marchou


http://www.youtube.com/watch?v=55VWYc2Bruo

miércoles, 23 de marzo de 2011

...

Estes días non son capaz de escribir…
Cada vez que o meu estado de ánimo sube as miñas ganas de escribir aumentan pero, desgraciadamente, escasean as cousas das que falar, a pesaren de que cando mellor estou é cando máis tempo ocupado teño, e non me refiro a traballos nin a nada que teña que ver con clase… debe de ser por iso polo que non teño tempo para pensar en cousas polas cales escribir… espero poder facelo pronto, e iso non quere dicir que quero estar mal, simplemente quero escribir aínda estando ben…

Hoxe decido postear un tema de Miyavi, en honor ao magnífico concerto que deu en Barcelona o pasado 16 deste mesmo mes ao cal tiven pracer de asistir.
Aí o deixo (sinto non poder subir nada do concerto pero non hai vídeos que merezan ser ensinados, non polo contido do mesmo senón pola súa calidade)!

lunes, 21 de febrero de 2011

Manías...

Teño unha manía moi fea…
Conto o tempo…
paso  o día contado o tempo que pasou…
o tempo que falta…
os días que quedan…as horas que pasan…
1 minuto…2 minutos…

Ás veces  a miña obsesión con este é tanta que parece que as agullas non avanzan,
mais eu sigo escoitando ese tic tac que me saca de quicio…

Sen embargo, a pesar de pasar o día contando o tempo que queda…o que falta… 
o que tarda en chegar, estou estancanda… estou estancada nun agora que non me deixa moverme…
É como neses filmes nos que o protagonista queda parado nunha rúa e ve como todo se move moi rápido…a unha velocidade vertixinosa, pero el segue no medio e medio…quedo…


Quen sabe canto tempo máis ten que pasar para que eu me mova un pouco…       

jueves, 10 de febrero de 2011

...

-         -  Queres follar?
- Si.
- Gústame a túa sinceridade.
- A min que sexas tan directa.
- Que sexa tan directa?
- Si, es a primeira que me fai esa pregunta tan abertamente…
- Si? Pois ti non es o primiero que responde “si”.
- Imaxino.
- Pois imaxinas ben.
(silencio incómodo…deses silencios que te deixan KO e non che permiten reaccionar… deses que non che deixan pensar con claridade e fan do teu cerebro un nudo que se revolve para intentar desfacerse pero, claro está, esto non se efectúa até que algún dos dous o rompa e comece a fluír unha conversa, aínda que nestes intres, e este é un punto importante, non fai falla falar…).

El mira o chan, eu miro as miñas mans que temblan, pero non de nervos, nin por medo, non… simplemente é o pulso…o meu pulso é coma unha lavadora vella cando centrifuga…

- Bueno… e, ao final que?
- Ao final que de que?
- Bueno… o que me acabas de preguntar…
- Mmm… - intento recordar que foi o que lle preguntei, realmente esquecérame…
- A… - el cala, sei que quere dicir algo pero as súas palabras afóganse…
- Que?
- Que de que?
- Non ías dicir nada?
- Pois… non… bueno…non, non… nada. – sen querelo fixa os seus ollos nos meus…
- Oes? Que igual é mellor.. como dicilo…? – vacilo- que vou mercar tabaco. Vémonos noutro momento e falamos. – a súa cara expresa sorpresa…pero non da boa…
- A… vale…vale, está ben… noutro momento… pero…

E puxen os cascos e votei a andar. El seguía dicindo algo, seguía falando mentres me vía marchar… creu que non o escoitaba pero, o certo é que si que o fixen... a música estaba apagada… non podía dar volta… non sempre se pode seguir adiante, as veces necesitamos parar pero, as veces parar non nos deixa seguir andando…

martes, 8 de febrero de 2011

...de verdade?


Hoxe, despois de dous días sen facelo, voume duchar
coa esperanza de que coa roña acumulada durante
corenta e oito horas desapareza tamén a merda
que se acumula no meu ser…

De seguro que vai a ser así…

- De verdade?
- Non o sei…pero estaría ben que así fose… non?
- Si…estaría realmente ben…

(e mentres escribo isto soa Inochi no Zenmai).

...

…fai uns días que non vou a clase…
ultimamente non son capaz de conciliar o sono con normalidade… supoño que dentro de min hai algo que me inqueda pero, o certo é que non sabería dicir que é…
Non teño forza para erguerme e dicir “hoxe vai a ser un día marabilloso!”… fai tempo que non son quen de facelo…
Ás veces até me obrigo a quedar na cama e non moverme, aínda que o que queira facer sexa todo o contrario…aínda que o que quero facer é erguerme, fumar o primeiro cigarro do día e andar… andar até cansarme… que chegue a noite, tirarme nunha cama perfectamente feita, con sabas limpas, limpísimas… impolutas, e durmir… durmir apaciblemente durante moito tempo…ou non… non me fai falla moito tempo… oito horas serían suficientes… serían perfectas…

domingo, 6 de febrero de 2011

...estupidez...

Dende fai bastante tempo síntome totalmente patética...
sinto como todo se me vai das mans... como non son capaz de controlar as situacións... nin tan sequera o meu corpo...é compricado de explicar...

Sinto como todo se estanca, e cando algo comeza a moverse tenho medo... é como se tivera medo de perder a calma... unha calma que conseguín con moito esforzo e da que non me quero desfacer... pero tampouco quero ter que esforzarme tanto por mantela...
teño medo a perder o que conseguín pero, realmente, até que punto é o correcto?

que estupidez...

estou deixando que o medo me coma...me atrape...e pronto serei presa del...

que estupidez...

martes, 1 de febrero de 2011

...

Levo tempo querendo abrir este blog...sinceramente tiven moi claro o que quería facer nel até xusto este momento... parece que algo en min se bloqueou no momento en que me puxen a escribir... creo non ser a única en experimentalo, ao menos así faise máis sinxelo...
En parte supoño que se deu por descoñecemento... de todos modos, espero que co paso dos días poida habituarme e escribir algo.. non pretendo que sexa de gran calidade, o que escribo caraterízase por carecer dela, pero ao menos que sexa algo...